Nieboczowy są położone na prawym brzegu Odry, na południowy
– wschód od Raciborza. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1240
roku. Od 10 listopada 1290 roku Nieboczowy należały do Księstwa
Raciborskiego. Pierwotne nazwy miejscowości brzmiały:
-
w 1416 roku - Neboczowy
-
w 1531 roku – Neybotzow
-
w 1532 roku – Nebotznow
-
w 1736 roku – Nebotschowy
Jest
kilka charakterystycznych nazw pól w okolicy Nieboczów, które przetrwały do
dnia dzisiejszego np. Hradzisko, Łączki, Łazy, Kopanina.
Do
8 grudnia 1603 roku Nieboczowy należały do Księstwa Raciborskiego. W dniu tym
nowym właścicielem wsi został Wacław Reiswic z Grabówki.
Mieszkańcy
osady byli zobowiązani do wypełniania obowiązków wobec dworu.
Liczba
mieszkańców w 1831 roku wynosiła 440 mieszkańców i 70 posesji.
Z
racji położenia w dolinie Odry Nieboczowy były odwiedzane przez
powódź.
Ludzie
dawali wyraz swojej pobożności stawiając przydrożne krzyże. Rodzina Błaszczok
ufundowała krzyż z piaskowca przy kaplicy świętego Józefa. Rodzina Matuszek
- krzyż przy drodze do Brzezia, a Stanisław Matuszek – figurę Świętego
Urbana ustawioną w polach.
Pomimo,
iż Nieboczowy należały do parafii w Brzeziu to dzieci uczęszczały do szkoły
w Lubomi, oddalonej o godzinę drogi. W czasie pierwszej wizytacji księdza Żołądka
w szkole w Lubomi w 1802 roku, było bardzo mało dzieci z Nieboczów.
W
1829 roku mieszkańcy Nieboczów postanowili założyć własną szkołę.
Parcelę budowlaną dla szkoły ofiarował Ferdynand Schulz. Budynek miał 57 stóp
długości i 40 stóp „głębokości” (wysokość). Mieścił on dwa
pomieszczenia. Inspektor szkoły ksiądz Heide długo starał się o dobrego
nauczyciela. Propozycję przyjął Jakub Ballarin, dotychczasowy nauczyciel z
Krzanowic. Wynagrodzenie roczne z urzędu dla nauczyciela wynosiło 50 marek i
ponadto zboże wszelkiego rodzaju, słoma, siano, ziemniaki dla utrzymania nierogacizny,
trzy sztuki bydła rogatego miało dostarczyć 2/3 gminy Nieboczowy.
Uroczyste
poświęcenie szkoły połączone z nabożeństwem w kościele odbyło się 15
stycznia 1840 roku. Dzieci szkolnych w tym roku było 53, w roku 1854 – 108, w
1857 roku – 93, w 1866 roku – 103. Ballarin pozostał w Nieboczowach do 1876
roku. Nowym nauczycielem zostaje Antonii Stoszek. Od roku 1865 do planu
nauczania doszła gimnastyka, a od 1881 – roboty ręczne, których uczyła żona
nauczyciela. W 1885 przybył nowy nauczyciel Jan Siatka (Szatka) i utworzono
system trzyklasowy. Dwie klasy uczyły się przed południem, a najmłodsze
dzieci po południu.
13
czerwca 1877 roku spadł grad o wielkości 25 mm, który zniszczył plony.
W
dniach 4, 5 sierpnia 1880 roku Odra wyszła z brzegów i zabrała skoszone zboże
i zniszczyła zbiory. Nastała wielka nędza. W szkole urządzono kuchnię.
Przez 2,5 miesiąca mieszkańcy korzystali ze wspólnej stołówki. W tym czasie
liczba mieszkańców wynosiła 651.
Po
I wojnie na życzenie rodziców wprowadzono język polski. Ojczystego języka
uczył pan Burdzik z Pogrzebienia.
W
Niedzielę Palmową 1920 roku odbył się plebiscyt. Głosujących było 381,
296 głosów padło za Polską, a 79 za Niemcami.
3
maj 1921 roku wybucha III Powstanie Śląskie. Cały prawy brzeg Odry był
obsadzony przez powstańców. Kwaterowali oni w szkole co spowodowało przerwę
w nauce. Rok ten był triumfem polskości mieszkańców Nieboczów.
Pierwszy polskim nauczycielem po powstaniu był Jakub Cuber.
c.d.n.